Accepteren hoef je niet te leren

05.27.2015

Het gros van mijn prille leven leek ik in gevecht te zijn met weerstand. De weerstand om dingen los te laten. Weerstand om dingen te accepteren. Weerstand om controle uit handen te geven. Ik was zo gericht op mezelf vinden. Mezelf begrijpen. Ik deed zo hard mijn best. Ik leek alle logica achter de prachtige oplossingen en theorieën te snappen. Maar waarom lukte het me niet? Waarom had ik toch steeds die belemmerende gedachten? Waarom moest ik steeds dezelfde fouten maken? Waarom kon ik niet in balans zijn? Waarom voelde alles zo zwaar? Zo emotioneel, intens. Waarom kon ik niet gewoon “normaal” zijn?

Totdat ik een punt bereikte dat ik inzag dat normaal aan niemand en niets te meten valt. Dat er geen standaard is. Dat alles anders en uniek is voor iedereen. Iedereen beleeft zijn of haar gedachten, gevoelens, prikkels, sensaties en ervaringen op geheel unieke eigen wijze. Hoe fijn herkenning en erkenning ook kan zijn, soms is het een valkuil van vergelijken en ergens op willen lijken. Ik was zó druk met werken aan mezelf, dat ik ironisch genoeg mezelf vergat. Ik probeerde heel hard iets/iemand anders te zijn, mezelf te veranderen. Door alles wat ik ben in essentie compleet te negeren en onderdrukken. Waardoor ik in een spiraal terecht kwam. De spiraal van “de eeuwige speurtocht naar jezelf”.

Door oprecht en heel bewust te zien waar ik sta, te voelen wat ik voel. Bewust te ervaren wat ik denk, zeg en doe, kwam ik bij mezelf. De behoefte om alles te analyseren of begrijpen verdween langzaam naar de achtergrond. Ik zag in dat accepteren van wat is helemaal geen moeite kost. Dat daar geen trucs of tools voor bestaan. Dat wat is, is. En dat wat niet is, niet is.

Het is niet nodig om weerstand te bieden tegen weerstand. Het is niet nodig om afwijzing af te wijzen. Het is niet nodig om ontkenning te ontkennen. Het is niet nodig om bang te zijn voor angst of te vechten tegen een innerlijke gevecht. En tevens is het vooral niet nodig om jezelf te straffen als al deze dingen wel gebeuren! Zodra je inziet dat alles aanwezig mag zijn, lost het mogen zijn een hoop op.

  • Ik kan dit niet – ik doet het al
  • Ik wil het niet – het is er al
  • Ik trek dit niet – het gebeurt al, en ik ben er nog
  • Ik kan dit niet aan – ik draag het al met me mee
  • Ik wil er niet aan denken – Ik denk het al, en ook die gedachte mag er zijn
  • Ik wil dat het stopt – het beweegt al, ik laat me varen op die golf
  • Ik kan dit niet accepteren – het is al geaccepteerd simpel doordat het er is

Weerstand werd voor mij weerstaan. Ondergaan. Leven van moment tot moment. En iets accepteren was er ineens, toen ik inzag dat ik daarvoor niks hoefde te doen, laten of leren.