Controle 2.0

06.14.2016

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik de touwtjes het liefst strak vast heb. En dan druk ik me zachtjes uit. Controle, de rode draad door mijn prille bestaan. Alleen dachten mijn zwangerschap en baby daar anders over… Ok. Daar gaan we dan. Sen’s geboorteverhaal.

Toen ik een half jaar geleden geheel onverwachts maar wel zeer gewenst zwanger raakte, sloeg bij mij de paniek als een bliksemschicht in. Op aanraden van een ontzettend lief mens die mij begripvol door de eerste periode van mijn zwangerschap heen coachte, volgde ik samen met mijn vriend Jan, een cursus HypnoBirthing. (Wat Doutze kan, kan ik ook…) Dit veranderde mijn perspectief ten aanzien van zwangerschap & geboorte compleet! Ik maakte in een korte periode een 180 graden switch. Angst maakte plaats voor vertrouwen. Paniek voor plezier. Weeën werden golvingen. Persen werd ademen. Medicatie en het ziekenhuis ruilde we in voor meditatie en een bevallingsbad, thuis. Wekelijks deden wij onze oefeningen vol overgave. Met muziek en massages voor de mama. Dat laatste zou verplicht moeten zijn bij iedere zwangerschapscursus. Eerlijk is eerlijk. Zonder deze cursus duurden 9 maanden voor mij te lang. Zonder deze informatie, kennis en bewustwording was het dragen van ons kleintje voor mij een stuk zwaarder geweest. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben fan geworden van HypnoBirthing en raad het dan ook iedereen aan! In mijn laatste maand maakte ik uiteraard een geboorteplan. Met wensen. En voorkeuren. En afspraken. Over hoe wat waar wie wanneer. Over wat wel, wat niet, zeer zeker wel, en zeer zeker niet. Alle mogelijke scenario’s werden besproken en bedacht. Bewust als ik ben, wist ik dat zo’n plan in de praktijk natuurlijk nooit verloopt zoals beschreven. En ook daar was ik 100% okay mee. Ik was ingesteld en geprogrammeerd op go-with-the-flow.

21 December, de uitgerekende datum nota bene. Mijn vliezen braken ‘s nachts. Zo’n film scenario. Met heel veel water. HET IS BEGONNEN! Maar waar bleven die golvingen? (Weeën) Dit stelt niks voor. Is dit nou waar al die vrouwen zo over miepen? Toemdietoem… Mijn voorgevoel waarschuwde me voorzichtig.. dit is het nog niet Susan. Het is nog niet écht begonnen…
De verloskundige constateerde dat er nog geen ontsluiting was en ik nog geen echte weeën had. Ok. Wachten dus. We kregen voor dat wachten 24 uur. Want als er binnen 24 uur geen weeën zijn, terwijl de vliezen gebroken zijn, wordt het een medisch verhaal. Ziekenhuis! Ahhhh paniek. Mijn heerlijk HUGE opblaasbad stond al weken klaar op de kamer waar het zou gaan gebeuren. Helemaal ingericht zoals wij dat wilde. Liefdevol, vertrouwd, rustig, mooi. Extra domper: ik mocht ook nu niet in dat geweldig bad gaan liggen, vanwege de mogelijke kans op een infectie. Alleen maar douchen dus.. Jezus. Dit gaat de verkeerde kant op. Kalm blijven Susan. Doe je oefeningen. Adem in, uit. Het gaat vast zo beginnen. Ik kan dit. Check. All good. Samen met Jan had ik vertrouwen, maakte we grapjes, en keken we nog wat series. Ontspannen is het key-woord. Helaas verdween dat als sneeuw voor de zon nadat we terugkwamen van het ziekenhuis voor een routine CTG controle.  (Standaard procedure als de vliezen gebroken zijn en de weeën uitblijven) Ineens was er twijfel.. Wat als onze thuisbevalling dan toch niet doorgaat… tiktaktiktak. De dag werd avond. Een late avond. En na een lang maar goed gesprek met onze verloskundige, besloten we -vooral ik- om alle touwtjes compleet te laten vieren. Zucht. Go-with-the-flow. Dag bad, hallo bed. We legde ons neer bij het feit dat het met alle waarschijnlijkheid een ziekenhuis ervaring zou worden. We zouden er het beste van maken. Al onze hypno-tools meenemen. Maar eerst nog even proberen te slapen. Een uur later schrok ik wakker. HOLY CRAP!! Dit is wat die miepende vrouwen bedoelde! Ik geloof dat ik precies op dat moment daar, immens respect kreeg voor het vrouwelijk ras all over the world. Even later zaten we in de auto. Op weg naar Venlo. Het geboortecentrum. De auto uitstappen was bijna niet te doen, in de rolstoel een wee, in de lift, op de gang.. Rond 02.00 rolde we de verloskamer binnen. De dienst hebbende verloskundige wilde zich net voorstellen, maar toen begon de storm ECHT. Gelijk aan de CTG, geen tijd meer om te acclimatiseren en onze spulletjes uit de vluchtkoffer in te ruimen. In eerste instantie zei ze nog ‘ik ben nog niet zo onder de indruk, ik denk dat het nog een dag kan gaan duren’ maar 10 minuten later was ze dat wel! En deelde ze tijdens het toucheren mee dat ik al 8 cm ontsluiting had. Vanaf dat moment ging alles in een sneltreinvaart. Ergens tussendoor bespraken we pijnbestrijding. (Huh?! pijnbestrijding, daar was ik toch tegen? Uhmm ja maar dat was vóór deze storm. Help. NU!) Voor een ruggenprik was ik al ‘te ver’, het pompje met morfine was ook nog een even spannend, maar kreeg uiteindelijk -na wat een eeuwigheid leek te duren- van een arts die van heel ver weg moest komen, een akkoord. HEERLIJK! Ik kon eventjes ademhalen. Even bijkomen. Ik was er overigens van overtuigd dat dat pompje aan mijn vinger zat -wat een soort wasknijper bleek om het zuurstofgehalte in mijn bloed te meten- dus ik smeekte Jan met mijn betraande puppie ogen wanhopig iedere minuut op mijn vinger te drukken. (Achteraf zijn dit van die hilarische momentjes waar we nog vaak om lachen. Ik herhaal, achteraf..)

05.00 uur. Ik mocht ‘persen’. (Inmiddels had ik mijn nieuw aangeleerde HypnoBirthing taal ook maar losgelaten… golvingen werden weer weeën & ademen werd puffen of persen) Ik was al aardig uitgeput. Op mijn reserves. Oerkracht op een laag pitje. Maar ik wilde dit zo graag zelf doen. Twee uur lang heb ik alles uit de kast gehaald. En het hele circus om me heen ook. Tot aan de baarkruk toe. Wat was iedereen lief en behulpzaam. Wat leefde iedereen mee. Veel herinner ik me niet meer. Ik bazelde en viel af en toe weg. Letterlijk, geen puf meer. Wat ik wel nog weet is dat er op een bepaald moment een lief mens geknield voor me zat om ‘andere opties’ te bespreken. Huilend van vermoeidheid, pijn en opluchting keken Jan en ik elkaar aan. We knikte. Het was ok. Hals over kop.. een keizersnede…! Dit stond natuurlijk niet in mijn geboorteplan. Dit scenario had ik absoluut niet van te voren bedacht of uitgeschreven. GO-WITH-THE-FLOW.

De rit naar de OK was onwerkelijk. Ik waande me even in een scene van Greys Anatomy. Op zo’n bedje gerold, door de gangen en lift, op weg naar een OK. Met heel veel mensen in witte jassen om me heen. TL lichten aan het plafon. Een infuus en slangetjes om & aan mij verbonden. (Mijn ingerichte bevallingsbad kamer zag er toch heel anders uit…) Voor een moment was ik me even heel bewust van wat er gebeurde en dacht ik weer 7 stappen vooruit.. een keizersnede, de risico’s, de gevolgen, het herstel (!!), een operatie! Ik had nog nooit een operatie gehad, zelfs m’n amandelen zitten er nog in. Eenmaal op de OK, met Jan in zo’n blauw pakje met mondkapje naast me, duurde het nog even voordat de ruggenprik zijn werk deed. “Leun maar even naar voren, en probeer te ontspannen”, zei een vriendelijke stem.. Are you kidding me?! Duw me in godsnaam naar voren, en hou me verdomme in de houdgreep, want ik probeer met alle macht en mijn laatste beetje oerkracht die 10-centimeter-persweeën-storm te onderdrukken. Eindelijk. Rust. Ik heb nooit drugs gebruikt. Durfde ik nooit. Maar ik kan me er iets bij voorstellen na die prik. Wauw. Wat een verademing. Toen ging het dan eindelijk beginnen. We kregen een “gentle cesarean” (Nooit eerder van gehoord, maar achteraf enorm dankbaar dat dit überhaupt mogelijk was in dit ziekenhuis, zo geheel ongepland en onverwacht). Ik voelde ze weliswaar trekken en duwen in & aan mijn buik, maar aan de andere kant voelde ik ook weer niks. Nou ja, niks… Mijn dochter werd geboren! Elk moment nu. Emoties en adrenaline gierden door ons lijf! Ze komt eraan. Ze komt er gewoon echt aan nu. Ineens maakte een arts het luikje van het blauwe doek dat gespannen zat tussen mijn boven en onderlijf open, en gebaarde ons om mee te kijken…. Jan tilde mijn hoofd een beetje op zodat ik het goed kon zien.. En zo keken we samen vol spanning mee door het luikje. Ik hoorde een lief klein huiltje. Daar was ze dan…!! Mijn baby! Met haar armpjes wijd gespreid werd ze uit mijn buik getild. Huilend, gezond, gaaf, maar nog niet binnen handbereik… aaaaah.

2015-12-24 19.34.24

Manlief mocht met de arts mee voor een snelle controle en om nogmaals de navelstreng door te knippen. (Super fijn dat ze dit zo doen..) En na een paar minuten kreeg ik mijn dochter heerlijk warm naakt tegen mij aan. Wat een geluk. Wat een gevoel. Overweldigend. Overdonderend. Niet te beschrijven. Een genot. Een wonder. We konden niets anders dan kijken en genieten. En huilen. Ontlading. Na 9 maanden dromen en fantaseren lag ze daar op mijn borst. Met z’n drieen hebben we intens liggen genieten terwijl aan de andere kant van het blauwe doek mijn lijf flink onder handen genomen werd. En ik weer dicht genaaid werd. Bizar… maar zo ongelooflijk bijzonder en mooi.

DSC00737-001 kopie

Nee. Niks controle. Maar alles ok. Meer dan ok. Ondanks onze tot in de puntjes voorbereiding en wensen om een zo natuurlijk mogelijke geboorte tegemoet te gaan, was deze keizersnede mijn meest bijzondere en speciale ervaring tot nu toe! Met meer dan lieve, zorgzame en professionele begeleiding van alle betrokken mensen in het ziekenhuis. Wij kijken terug op een prachtige periode. Speciaal. Intiem. Op kerstavond keken we met z’n drieën in mijn ziekenhuisbed naar All You Need Is Love. Eerste kerstdag mochten we lekker naar huis, en aten we een frietje, gewoon voor de TV. Lieve Sen, ik kwam er laats achter dat dit JIJ in het Turks betekend. Jij maakt ons compleet. Jij maakt ons elke dag trots en blij. En Jij gaf die rode draad in mijn prille bestaan een regenboog aan kleur!

  • Ps. HypnoBirthing: Wil je meer weten? Ik vertel het je graag! Ik was er even van overtuigd dat ik de volgende cursusleidster zou worden, maar voorlopig ben ik even druk.. met luiers en melk. En rondvliegend gepureerde wortel en broccoli.
  • Ps. 2 Foto-credits: Al sla je ons dood.. geen idee wie wat waar wanneer. Maar ergens heeft er blijkbaar een lieve attente oplettende verpleegster onze camera zien liggen en deze mooie plaatjes geschoten. Wij zijn haar eeuwig dankbaar.