1000 kusjes op je bol

04.28.2016

Allerliefste kleine Sen.. Dik 4 maanden zijn alweer voorbij. Nu begrijp ik hem pas echt. Die uitspraak. “Geniet er maar van, ze worden zo snel groot” Want wat groei jij snel! En elke dag vind ik je nog leuker en liever dan de dag ervoor. Jij bent een geschenk. Wat zijn wij blij met jou!

We hebben de krampenstorm in het prille begin doorstaan. Met bijbehorende slapeloze nachten. Plus kramp aan onze eigen armen van jou in slaap wiegen. Van bezoekjes aan de osteopaat tot en met een heuse babyfluisteraar in ons eigen dorp. We kennen inmiddels ieder merk speentjes, flessen, olie’s, crèmes en druppels. Die overigens allemaal weer netjes opgeborgen in een doos liggen.. Want niks smaakte beter dan de vinger van papa of mama. En niks hielp beter dan slapen op de borst van papa of mama. De tijd trok ons er doorheen. Fases. Allemaal fases. Of sprongetjes. (Aaaaaaaah sprongetjes!!) En ze gaan voorbij. Zo leerde wij door ervaring. En van onze omgeving. (Kon op die laatste ook af en toe maar een aan en uit knop).

De fase waar we nu midden in zitten is helaas nog erger dan die stomme kramp. (Alhoewel, waarschijnlijk is dat de oorzaak of start geweest). Deze fase is stom en onzeker. En duurt te lang. Jij hebt pijn. Ergens. Maar waar? In je buikje. Je darmen. Je slokdarm. Je maag. We zien je worstelen. Kronkelen. Je hele lijfje doet mee. Je hele hebben en houden schreeuwen NEEEE. Mijn lief klein mopje. Wat voel ik met je mee! Op dit soort momenten gaat de tijd niet snel genoeg. Weg met deze fase. Schiet maar op. Wij willen terug naar de lachen gieren brullen van plezier fase. Het meest heerlijke, eerlijke geluid van een oprechte, echte lach. Jouw schaterlach. Wat een genot. Zo eentje die komt uit het niets. En die gaat over niets. Van oor tot oor. Glinsterende stralende oogjes. Kuiltjes in je heerlijke wangen.

Maar nu heb je pijn. En dan is niks goed. Wat je precies hebt dat weten we (nog) niet. Weten zij niet. Een combinatie van voeding, (koemelk) allergie, verborgen reflux en een ontstoken maag of slokdarm. Dat is onze diagnose. Maar weten wij veel? Weten zij veel? Het is en blijft een eindeloze zoektocht en proberen. Van hoe-wat-waar we kunnen, om jouw weer tevreden en relax te zien zijn. Want één ding weten wij wel zeker. Jou zien worstelen gaat door merg en been. Fases. Zucht…

En toch.. als ik dan midden in één van jouw hartverscheurende huilbuien, compleet radeloos zelf in tranen uitbarst, kijk jij me super lief en verwonderd aan. En schenk je mij je meest verlegen liefste lach. Dan smelt ik. Lieve Sen, wij komen hier wel doorheen. Ook deze fase gaat voorbij. En dan gaan we weer lachen. Heel hard! Totdat de tranen over onze wangen rollen. Dit keer.. weer tranen van plezier!

IMG_0927

IMG_0852 IMG_0887