Ouders van Nu

12.28.2014

Daar gaan we dan. Mijn ongezouten blik op een tamelijk gevaarlijk onderwerp, als niet moeder zijnde… Opvoeding! Natuurlijk heb ik makkelijk praten.. Want nee, er hangt geen twee jarige peuter om mijn nek die vanwege een sprongetje toevallig net nu even last heeft van een enorme driftbui.

Van de week heb ik met open mond gekeken naar een gesprek tussen Super Nany Jo versus Super Positivo Kinderpsycholoog Tischa. Nou ja gesprek.. Voor twee zogenaamde voorbeeldvrouwen vond ik het ironisch dat ze beide als kleuters dwars door elkaar heen schreeuwde. Als Humerto een beetje ballen had gehad, had hij ze allebei onmiddellijk in de hoek gezet. Waar het volgens mij mis gaat in deze, is het moment waarop beide zich vastbijten aan één waarheid. 1 perspectief. 1 manier van handelen. 1 oplossing. Ik zie het steeds meer gebeuren. Niet alleen bij Jo en Tischa. Maar ook bij ouders, opvoeders, pedagogen, leerkrachten, therapeuten, en vul de lijst maar aan..

Structuur en regelmaat is prima, maar niet teveel natuurlijk. Want dan ben je als ouder snel een controlefreak en heb je kans dat je kind als tikkende klok door het leven gaat en niet meer om kan gaan met spontaniteit. Teveel vrijheid, geen regels, grenzen, en nooit eens even lekker knallen met je kind? Dan krijg je al gauw de hippie stempel, vrijheid en blijheid. Met mogelijke kans dat je kind zijn leven lang op zoek gaat naar zichzelf omdat het nooit geleerd heeft ruzie te maken of grenzen aan te geven. ~ voor alle ouders of kinderen daarvan, die zich aangesproken of aangevallen voelen op dit moment. Relax. Uitzonderingen zijn daargelaten, uiteraard ~

Maar wat dan wel? Wat is dan de juiste manier? Hoe doe je het als ouder dan goed? Als je het mij vraagt is er geen absoluut goed of fout. Heeft opvoeden te maken met het moment. Zien en aanvoelen wat er nodig is. In het NU. En dat kan morgen, straks, volgende week, of bij een ander kind totaal anders zijn. Volg je instinct. Je hart. Je natuurdrift. Wat dat ook moge zijn. Gebruik een time out, een time in. Maar ben vooral niet te streng voor jezelf.

De druk die ouders anno 2014 beleven, zichzelf opleggen, om kinderen zo perfect mogelijk op te voeden is niet realistisch. Niet praktisch en vooral ook niet wenselijk. Voor niemand. Niet voor jezelf, maar ook niet voor je kind. Het leven is één grote leerschool. Voor ons allemaal. Voor ouders en kinderen. En waar beter leren dan binnen je eigen gezin? Leren dat fouten maken mag, dat falen mag. En ja, leren dat mama’s en papa’s ook boos mogen zijn, of verdrietig, of teleurgesteld. Of het gewoonweg even niet weten. Maar er ligt tegenwoordig zo’n gigantische druk op diezelfde ouders, en opvoeding. Met de nadruk op verantwoord en bewust. Ouders moeten alles weten, begrijpen, doen en/of laten. Ouders klampen zich vast aan dat wat op internet staat, in boeken, of tv programma’s als Super Nany of Derek de kinderfluisteraar. Ouders van nu dragen zoveel verschillende petten. Vervullen zoveel rollen. Maar ook ouders hebben ups en downs. En leven hun leven. En zijn gewoon, mensen!

Lieve ouders van nu, jullie doen het prima, allemaal!

Blijf open staan voor meerdere benaderingen. Meer waarheden. Meer oplossingen. Soms is een knal of botsing nodig. Soms is afwijken van patronen vereist. Soms is een knuffel harder nodig dan een corrigerende tik. Soms werkt een open gesprek of volwassen uitleg prima. En soms werkt de strafstoel of time out toch echt het best. Soms lukt het wel, soms lukt het niet. Soms gaat het klote en soms loopt alles gesmeerd. Maar het allerbelangrijkste is dat er geen absolute waarheid is en iedereen keer op keer weer leert. Ouders van nu, hou niet vast aan één waarheid. Voor eens en voor altijd, weg met die goed versus fout strijd!