Throwback Thursday…

06.08.2017

Ok, even stilstaan. Terugkijken. Waar kom ik vandaan, en waar ben ik nu. Drie jaar geleden leerde ik mijn liefde kennen. En zoals alles bij mij in een versneld tempo lijkt te gaan, ging het dat toen ook. Verliefd tot over mijn oren en in een achtbaan zonder pauzes. Ik verkocht binnen no time mijn huis in Sittard. Nam mijn hebben en houwen mee naar Horst. Samen (ver)bouwden we zijn huis tot ons paleis. Tijdens deze make-over ontdekte we dat ons nog meer geluk toelachte. Ik was in verwachting! Een kindje! Een beetje van jou, een beetje van mij… ♥

Negen maanden vlogen voorbij. Waarin die achtbaan uiteraard vrolijk door sjeesde. We kregen een prachtige dochter, die vanaf het begin duidelijk liet zien dat ze een combinatie van 2 sterke karakters is. Niet de gemakkelijkste start, maar ook hier lieten wij zien dat we een team zijn. We got this. Een dik jaar later vonden we het tijd om door te pakken. In een tijd van extreem lage rentes, extreem hoge dromen en een zee aan mogelijkheden, besloten wij ons huis te koop te zetten. Gewoon. Eens kijken wat er gebeurd. Binnen 2 weken was het huis verkocht. Zelf. Zonder makelaar, zonder gedoe. Helemaal super zou je denken, alleen waar gaan we nu in godsnaam op korte termijn naar toe?! Na een zoektocht van een paar slopende maanden (beeld je wederom een akelige achtbaan met spuugzakjes & valhelmen hierbij in) vonden wij ons droomhuis. Een huis dat aan onze wensen op lange termijn voldeed. Een huis waar wij een heerlijk gevoel bij kregen. Er was alleen een klein detail, er moet best nog wel wat aan gebeuren om het huis 2017 én Jan en Susan proof te maken… EN we krijgen pas het einde van dit jaar de sleutel… Oeps! Twee keer verhuizen in een half jaar tijd dus. Ok. We got this too. Dus wederom op zoek.. nu naar een tijdelijk huurhuis. Ik geloof dat deze periode me minstens 3 pakjes haarverf gekost heeft. En slapeloze nachten. En rimpels. Nee. Ik wil het er ook niet meer over hebben. En nee. Er staat hier dus gewoon niets te huur. Nee, ook geen vakantiehuisjes. Nee-heee, daar ook niet. (Waar je dan ook aan mocht denken). En hele dikke vette nee betreffende dat akkefietje over het toegezegde huurhuis in Lottum. Het is goed gekomen. En hoe! Wij hebben een heerlijk plekje (joekel van een huis) gevonden waar we de komende 8 maanden een mooie tijd gaan hebben. Een tijd waarin Sen ontzettend lekker kan spelen, rennen, kletsen, vliegen, vallen en zijn. En daar ben ik ontzettend blij mee en dankbaar. Deze fase van Sen is fantastisch en ik kan geen betere plek bedenken waar ze de komende periode heerlijk lekker blij kan rond kan flaneren.

En dan komt het moment dat je je beseft waar je bent. Waar je naar toe gaat. En waar je afscheid van neemt. Vandaag is de laatste dag van Sen in het huis dat zij kent als haar THUIS. Waar zij al haar mijlpaaltjes beleefd heeft. Waar ze voor het eerst in haar wiegje lag. Waar ze leerde kruipen, lopen, vallen en opstaan. Waar ze leerde slapen, eten, drinken. Spelen, huilen, lachen, gillen, kletsen. Waar ze haar eerste verjaardag vierde, haar eerste Sinterklaas, Kerst, Carnaval. Waar ze ons voor het eerst kusjes kwam brengen. Een ontbijtje op bed bracht (met hulp van papa of mama) Uren bij ons op schoot heeft gelegen, aan mijn been hing en de trappen als klimrek gebruikte. Het huis waar we verliefd werden op elkaar en op Sen. Het huis vol sprongetjes en fases. Een huis waarin wij een boekwerk aan herinneringen, emoties, lief & leed deelde. Een huis dat ik zeer zeker niet ga missen wat betreft wooncomfort.. maar wel voor altijd koester. Dankbaar voor de honderdduizend prachtige herinneringen aan mijn lief mooi gezin. Dag huis. Dag Nieuwstraat. Op naar een nieuw hoofdstuk. Nieuwe momenten. In een nieuw huis. In een nieuw dorp (voor eventjes dan) Hallo Wanssum, hallo nieuw Avontuur!