Thuiskomen

03.31.2015

Nooit geweten nooit gedacht,
Mijn comfortzone heeft mij nog steeds in haar macht.

Gegoten als een warme deken om me heen,
Veilig en vertrouwd, maar soms een blok aan m’n been.

Comfort omdat het veilig is en veilig vind ik fijn,
Geen onvoorspelbaarheid of verandering, maar heerlijk bekend terrein.

Nooit geweten nooit gedacht,
Dat zelfs mijn huis en woonplaats mij die gewenste veiligheid bracht.

Ik bouwde met stenen een plekje prachtig mooi,
Mijn perfecte huis van cement bleek een gouden kooi.

Ik dacht dat ik vrij was en vloog voorzichtig rond,
Dwarrelde hier en daar totdat ik een heel bijzonder plekje vond.

Nooit geweten nooit gedacht,
Dat het verlaten van mijn comfortzone me geluk en liefde bracht.

Thuis bleek een gevoel dat van binnenuit leeft,
Eentje die helemaal geen vaste woonplaats nodig heeft.

Een gevoel van vertrouwen en rust waar ik ook sta,
Eentje die met mij mee beweegt waarheen ik ook ga.

Nooit geweten nooit gedacht,
Mijn comfortzone groeit en laat los, mijn comfortzone lacht!