Uniek

10.22.2014

In de race om uniek en eigen te willen zijn,
blijken we meer en meer op elkaar te lijken en delen we ook dezelfde pijn.
Dezelfde lasten en zorgen,
het eindeloos piekeren over morgen.
Beleven we exact dezelfde avonturen,
tijdens exacte dezelfde uren.

In de race om uniek en speciaal te willen zijn,
houden we onszelf vaak onnodig klein.
Praten we groots over geluk en plezier,
staat de deur naar de werkelijkheid zelden op een kier.
Met ons hoofd in het zand,
lijkt er niks aan de hand.

In de race om uniek en uitzonderlijk te willen zijn,
draaien we eindeloos rondjes in ons overvolle brein.
Complete dialogen tussen onze oren,
vol verzinsels die we niet willen horen.
Verhalen over goed en fout,
maken ons aangenaam warm ofwel ijskoud.

Maar in die race om uniek en authentiek te willen zijn,
bestaat er helemaal geen ‘Ik’ of een ‘Mijn’.
Is er enkel energie in het hier en NU,
de echtheid van ons als individu.
En is alles gewoonweg een komen en gaan,
de simpele eenvoud van het bestaan.