Verborgen Reflux

11.01.2016

Dat moment waarop je je kindje voor het eerst ziet. Ze net op je borst ligt. Nog in elkaar gerold. Dicht tegen je aan. Kwetsbaar. Puur. Lief. Klein. Op slag verliefd. Mijn hart en hoofd sloegen op hol. Alle emoties opgebouwd tot dat ene speciale moment, en dan ein-de-lijk kusjes kunnen geven op dat prachtig mooi bolletje. Op die kleine handjes. Vingers. Oortjes. Neusje. Dat moment vergeet je nooit. Het moment waarop je écht moeder wordt.

De eerste dagen, weken vlogen voorbij. Bij ons een heerlijke dikke roze wolk. Geen slaap? Nou en! Geen rust? Who cares! Geen energie? Adrenaline genoeg! We zweefde. De vlinders vlogen in het rond. En we boften met ontzettend lieve mensen & de beste kraamhulp ever om ons heen. Samen waren we sterker en hechter dan ooit.

Na een paar weken zwijmelen en wennen aan elkaar, kregen we het gevoel dat ons meisje niet lekker in haar vel zat. Drinken en slapen ging steeds lastiger. Ze leek pijn te hebben. Huilde veel. HEEL veel. Hoewel wij onze zorgen uitspraken bij vrienden, familie en professionals, kregen we alsmaar te horen “Maak je geen zorgen joh, dat hoort erbij”, “Zijn gewoon krampjes, niets aan de hand”, “Moeten jullie even doorheen, hebben ze allemaal”. Uiteraard wilde wij niets liever dan geloven dat het dat was. Dus gingen we aan de slag met de ontelbare tips. We zwommen in rust-regelmaat & ritme. We probeerde alle mogelijke homeopathische druppels. Spenen, flesjes & bed-technieken. We kochten draagdoeken & knuffels met rustgevende hartslag geluidjes. We bezochten menig maal onze huisarts, osteopaat en zelfs een heuse babyfluisteraar. Ik googelde me suf, en werd zowaar expert op het gebied van de ‘onrustige baby’. Maar hoe hard we ook ons best deden, mijn moedergevoel bleef me vertellen dat er iets niet klopte. Dit hoorde er niet bij. Ze had écht pijn. Je zag haar worstelen. Je zag dat iets haar dwars zat. Bij iedere voeding en ieder slaapje kwam de onrust tevoorschijn. Vechtend en kronkelend op schoot. Ze gooide haar kleine sterke lijfje continu in de strijd. Overstrekken en hoofd naar achter. Het tegenstrijdige aan alles was dat als ze eventjes nergens last had, ze de liefste vrolijkste en bovenal grappigste baby ooit was… Onze omgeving begreep dan ook niets van mijn zorgen.. “Ze doet het toch prima?”, “Kijk dan, ze is zo relax”, “Er is niks mis met haar, een gezond tevreden kindje hoor…” Maar zodra het bezoek de deur uit was, begon ze weer te kronkelen. Lag het dan misschien aan mij? Was ik de oorzaak? Mijn zorgen? Mijn angst? Nam ze dit alles nu al over? Creëerde ik haar zelf zo? Nee. Natuurlijk niet. Ik maakte alleen mezelf ontzettend onzeker door deze gedachtes…
Desalniettemin bleef mijn instinct sterk aanwezig. De mamaleeuw in mij hield me scherp en alert. Het klopte niet. Ze heeft pijn! Mijn meisje heeft godverdomme pijn.

En pijn had ze. Verborgen pijn. Daar kwamen we pas achter toen ze de flesjes melk echt begon te weigeren. En we midden in de nacht bij de huisartsenpost zaten. Een ontstoken slokdarm. Een onrustige maag. Maagzuurremmers. En een doorverwijzing naar de kinderarts in het ziekenhuis. Eindelijk werd ik gehoord.. Eindelijk werden de klachten niet weg beredeneerd. Eindelijk werd mijn instinct bevestigd. Eindelijk kon ik mijn meisje écht gaan helpen. Well done Mama Lion. 1-0 for you. Nouja. “Verborgen reflux”, das nou niet echt de trofee die ik had willen winnen. Opgelucht dat we concreet aan de slag konden, maar ook verdrietig omdat ze veel te lang al onnodig pijn had gehad. Braaf doorliepen we alle stadia van het proces. Van andere voedingen tot medicatie. Het arm ding moest steeds een periode ‘testen’ of er verbetering zou optreden. Gelukkig was dat er al na een dikke maand. De voedingen gingen veel beter, ze dronk rustiger, er was veel minder weerstand en spanning. Ook het slapen leek beter te gaan. Op een gegeven moment ging het zelfs zo goed, dat vrijwel alle voedingen relax verliepen en er geen melk meer terugkwam. Maar nog veel belangrijker: ze had geen pijn meer! Onze dochter kon ineens weer lachen. En hoe! Wat een verschil. Wat een compleet ander kind! Blije baby, blije mama. Echt waar. Halleluja!

Verborgen kwaaltjes brengen stiekem een boel verborgen gevolgen mee. Plus een bak onrust versus een heleboel geduld. Een baby die kampt met verborgen reflux is niet snel tevreden. Gaat niet makkelijk mee op stap. Wandelen in onze supersonische peperdure kinderwagen was een drama! (Nee mensen, no way dat deze baby in een wandelwagen ging liggen, niet op haar rug, buik noch zij..) Autoritjes een hel! (Nee, deze baby viel ook NIET meteen in slaap zodra ik de straat uit reed) En ergens anders slapen bleek een fiasco! Heel veel dingen waar ik me zo ontzettend op verheugd had, verliepen anders. Heel veel wijsheden die ik me vooraf had voorgenomen kon ik niet toepassen. Heel veel dingen die bij andere baby’s vanzelfsprekend leken kosten ons moeite. En heel veel momenten wenste ik enkel begrip en steun. Maar verborgen kwaaltjes worden helaas nauwelijks erkent of gezien.  Inmiddels is ze dik 10 maanden oud, en boffen wij met een blije baby. Ons verborgen avontuur duurde gelukkig maar 5 maanden.. daarna groeide ze eroverheen. Maar er zijn heel veel kindjes die er langer over doen, en waar de klachten blijven. Voor al die ouders en kindjes; jullie doen het fantastisch!

Een baby met verborgen pijn heeft behoefte aan veiligheid. Nabijheid. En liefde. Heel veel liefde. Van verborgen naar geborgen. Van tip naar begrip. Van tranen van verdriet naar een blije baby die weer geniet.