Waarom is een koe?

02.17.2015

Waarom moet ik naar bed? Waarom wordt het donker? Waarom moet ik eten? Waarom moet ik naar school? Waarom moet papa elke dag werken? Waarom heb ik bloed? Waarom moet ik mijn hand voor m’n mond houden als ik nies? Of dankjewel zeggen? En waarom hebben oma en opa grijs haar?

De beruchte waarom fase wordt bij peuters gezien als een belangrijke stap in de ontwikkeling. Door de vele vragen en antwoorden proberen ze grip te krijgen op de wereld om zich heen. Leren ze ditjes & datjes en ondervinden ze langzaam hoe ze hun gedachten onder woorden kunnen brengen. Prachtig! De meest verwonderlijke vragen worden gesteld. De onbevangen en eindeloze pure interesse en oprechtheid. Nieuwsgierigheid. Zonder oordeel of overtuiging. Blanco! Maar waarom zijn we daar gaande weg in godsnaam mee gestopt? En hoe vaak geef jij klakkeloos een automatisch antwoord terug? Of nog erger.. gebruik je een oorverdovende ‘daarom!’ of ‘omdat dat nou eenmaal zo is, gaat, hoort of moet’.

Wat zou er mogelijk worden als wij weer eens wat vaker beroep doen op die beruchte waarom fase? Onszelf eens oprecht afvragen waarom we de dingen doen zoals we ze doen? Onze keuzes. Wensen. Regels. Waarden en normen. Onszelf afvragen of sommige antwoorden wel zo vanzelfsprekend zijn. Of het allemaal daadwerkelijk wel is omdat het nu eenmaal zo is. Omdat we toevallig zijn opgegroeid in een bepaalde context, omgeving of tijd. Ons leven zichzelf plots is gaan leven.

En als je een antwoord op je waarom vraag hebt gevonden, vraag dan nog eens door. En nog eens. En nog een keer. Net zoals onze peuters dat onvermoeid kunnen blijven doen. Geen genoegen nemen met het eerste de beste antwoord. Maar blijven doorvragen net zolang totdat je vastloopt. Geen kant en klaar antwoord meer hebt. Ik denk dat juist daar en dan, op dat speciale moment, tal van verborgen schatten tevoorschijn komen. En komt er niets? Geniet dan gewoonweg eens van de vraag.

Helemaal niet zo stom, het vragen van waarom!