Oogwit voor zwartkijkers

11.13.2014

Nee ik doe t niet. Ik vertik het. Ik bemoei me er niet mee. Dit welles nietes verhaal. Over waarden en normen. Tradities. Historie. Nostalgie. Over vroeger en nu. Over mensen. Over moraal. Maar waarom wordt ik dan toch meegezogen in deze kolkende spiraal?

Ik lees ze. Ik hoor ze. Ik zie en ik voel. De woorden. Argumenten. Voors. Tegens. De heleboel! Ik laat het gebeuren, ik laat het gaan. Maar ineens trekt het hele gebeuren me dan toch aan. De commotie, het rumoer. Ik sta versteld van al dat geweld.
Nee, ik schrik niet van al die verschillende waarheden. In tegendeel. Ik begrijp ze. Stuk voor stuk. Allemaal! Vind ze zelfs heel normaal. Nou ja… afhankelijk van door welke bril je kijkt. In mijn ogen is de discussie schrijnend relatief. Niks meer of minder dan een perspectief. Geen goed, geen fout. Dus ook niemand stout.

Enkel niets van dat is waar blijkt in deze tijd van het jaar. Mensen vechten voor hun rechten, voor het halen van gelijk. Hoera voor vrijheid van mening maar is dat recht wel zo oprecht? En komt dat gelijk niet door een bepaalde kijk? Mensen die hechten aan één gestelde bril, soms vastgeplakt op hun netvlies, kunnen niet meer helder zien. Hun zicht word troebel. En gekleurde oordelen ontstaan. Oordelen gebaseerd op één blik. Jouw blik! Jouw beleving. Jouw ervaring. Jouw verleden. Jouw herinnering. Jouw omgeving. Jouw perspectief. Logisch. Ook ik draag een bril. Ook ik heb mijn zicht. Mijn verleden. Mijn verhaal. Ik heb gezongen voor een lege schoen, en ging met wortels aan de haal. Ik koester herinneringen aan Sint en zijn knecht. Maar weiger mee te doen aan dit vertroebeld gevecht.

Wat mij het meeste raakt en verbaast, is de manier waarop de strijders elkaar te lijf gaan. Met een hoop kabaal. Geschreeuw. Gescheld. Stampij. Narigheid. Ironisch.. Het feest voor kinderen ingekleurd door stampvoetende kleuters. Waarom kost dat loslaten of juist vasthouden aan een enkele bril zoveel strijd? Waarom zijn we niet bereid, om andere mensen afwijkend te laten denken en handelen? Zat er bij die bril geen garantie voor tolerantie?

Tol-e-rand-t. De tol die maar blijft draaien, horendol en boordevol. Met spinsels en verzinsels. In ons hoofd, over tradities en herinneringen die van ons worden berooft. Over waarden en normen die niet meer passen in vandaag en morgen. Tol is de prijs die we betalen als we met al onze verhalen gewoonweg falen. En langzaam afdwalen. Naar die vreselijke rand. Zwetend staan we aan de kant, hand in hand. Langs die hele dunne lijn. Voelen we ons super klein. Dat akelige gebied tussen zwart en wit. Waar zoveel kleur tussen zit. Sta daar verdomme gewoon eens stil. En zet hem af, die vastgekleefde bril. Werp een blik aan de andere kant van die rand. En zie, er is niks aan de hand! De sleutel voor dit uit de hand gelopen gevecht, is kijk eens echt en oprecht.

Lief Nederland, wees tolerant.